Menomorfose

Er is een kleine revolutie gaande: langzaam komt de hormonale levensloop van vrouwen uit het schaamtehoekje. Rondom de zwangerschap is die revolutie al behoorlijk ver gevorderd, en ook jonge meiden praten steeds openlijker over de hormonale achtbaan van de puberteit. Op het werk en op school wordt steeds vaker rekening gehouden met de impact die hormoonschommelingen kunnen hebben. Maar er is één hormonale fase waarin vrouwen nog steeds kunnen rekenen op besmuikt lacherige reacties: de menopauze. Of beter gezegd, de menofase, een periode die uit verschillende stadia bestaat en soms wel meer dan tien jaar kan duren.

Elke vrouw die oud genoeg wordt gaat door de menofase heen. In Nederland zijn op dit moment zo’n anderhalf miljoen vrouwen in de overgang.^[1] Waarom is het dan toch zo’n taboeonderwerp? Misschien omdat deze fase samenhangt met het ouder worden? Er zijn samenlevingen waar oudere vrouwen een hogere status hebben dan jongere. Maar bij ons spreken veel vrouwen liever niet te openlijk over het ouder worden en de daarbijbehorende veranderingen in hun hormoonhuishouding. Terwijl het voor de meerderheid van de vrouwen een uitdagende tijd is, waarin ze zich lange tijd ‘niet zichzelf’ kunnen voelen.
Volgens Liesbet Sourbron, klinisch psychologe en auteur van het boek Menomorfose^[2], benoemen veel vrouwen dat gevoel: ‘Ik voel me niet als mezelf. Ik ken mezelf niet meer. Opeens ben ik steeds bang, boos, onzeker. Terwijl er niets is om bang voor te zijn, en ik de afgelopen jaren juist zoveel zelfvertrouwen had opgebouwd.’ En ook: ‘Ik kan niet meer helder nadenken, vergeet dingen die ik vroeger nooit vergat. Ik ben zoveel sneller moe, heb meer pijn, krijg meer last van mijn astma of reuma. Ik voel me oud, enorm oud – terwijl ik nog maar 50 ben.’

Lees het gehele artikel vanaf pagina 10 in het VNIG 4/2026.