Radicale aanvaarding van wat is

Toen we acht jaar geleden ons oude huisje kochten, was het precies goed. Klein genoeg zodat ik het met mijn zieke lichaam kon onderhouden terwijl lief buitenshuis ons geld verdiende. Bij de koop kregen we de voorpagina van een krant uit 1894 in een lijstje cadeau. De vorige eigenaar had het bij een renovatie achter een muur gevonden.

De afgelopen jaren hebben we ons huisje mee laten bewegen met ons leven. Wat begon met een likje verf om her en der wat op te frissen groeide uit tot een bijna volledige opknapbeurt. Zowel binnen als buiten is veel vernieuwd en verduurzaamd. Nooit voelde het als grote verbouwingen. Het bleven kleine projecten waar we blij van werden.
Ondertussen werd kleine man een puber en ruilde lief haar goed betaalde baan buitenshuis in voor een creatief bestaan met de keukentafel als werkplek.

Ons huisje werd wat klein. Buiten lonkte al jaren een stukje tuin dat liever tuinkamer wilde worden. Het bleef bij dromen. Twee weken nadat mijn moeder overleed, kregen we onverwacht de vergunning om aan ons oude huisje iets nieuws te bouwen. Rauw van de rouw sta ik nu op de al jaren wiebelende verftrap het plafond te schilderen en laat het leven aan me voorbijgaan. Terwijl ik schuur en verf komen en gaan herinneringen. Bijpassende emoties passeren terwijl het plafond van ruw hout in glanzend wit verandert.

Mijn geest lijkt op de slinger van een klok waarbij mijn gedachten zich heen en weer bewegen tussen twee uitersten. Van mooi naar akelig, van verlangen naar aversie, waarbij ze telkens het rustige midden passeren. Terwijl mijn handen bewegen, ervaar ik wat ik al jaren tracht te bereiken met mindfulness, ademoefeningen en yogahoudingen. Mijn denkend brein probeert te begrijpen wat er gebeurt en door alles wat ik voel te accepteren, ontstaat er een rust en ruimte die mijn denkertje niet kán begrijpen.

De boeddhistische psychotherapeute Tara Brach noemt dit in haar gelijknamige boek radicale aanvaarding.^[1] Toen ik het jaren geleden voor het eerst las, leek het mij een onmogelijke opgave om pijn, verlies, woede of verdriet gewoon te laten zijn. Laat staan dat ik geloofde dat, door dit soort gevoelens liefdevol te omarmen, ik er minder last van zou hebben. Het leven heeft me echter laten zien dat het wél zo werkt. Niet dat het eenvoudig zomaar spontaan gebeurt. Het vergt oefening, aandacht en zelfcompassie. Erover lezen is wellicht een eerste inspirerende stap. Echter, zonder de fysieke inspanning van oefening, blijft het een mentaal concept. Juist door het praktisch in het dagelijks leven te doen, ben ik met al mijn zintuigen gaan ervaren dat er meer harmonie in mijn systeem ontstaat. Bovendien heb ik gemerkt dat, als ik geen energie meer steek in het onderdrukken van minder fraaie kanten van mezelf, het zoeken naar afleiding om niet te voelen of het najagen van plezierige ervaringen, ik meer tijd en energie overhoud.
Zo ervaar ik dat, hoewel mijn lichaam moe en pijnlijk voelt na een dag klussen, het klussen zelf weliswaar inspanning maar geen moeite kost. Het gaat licht, gemakkelijk en snel.

Terwijl het lentezonnetje via de nieuwe ramen het witte plafond verlicht, sluit ik vol goede moed het oude verfblik. Ook al veroudert mijn lichaam en vertraagt mijn tempo, ik heb nog steeds het vermogen om iets nieuws te leren.

Meer informatie: Guided Meditation: The RAIN of Self Compassion with Tara Brach. www.youtube.com/watch?v=wm1t5FyK5Ek